To ja złodziej

Dla RTV Euro AGD jestem potencjalnym, a może realnym zagrożeniem. Złodziejem, który tylko czyha na ich towar, by  ogłosić upadłość. I nie zapłacić.

Właściwie nie byłoby o czym pisać, prozaiczna sprawa  w miesiąc po zakończeniu gwarancji padł mi netbook. Można się było tego spodziewać – w końcu nie po to produkuje się tani sprzęt, by działał bez końca. Co to ma wspólnego z jedną  z największych sieci sklepów RTV skoro laptop był dołożony do  zakupu telefonu?

Okazja – to właściwe słowo, które przyszło mi na myśl, gdy na stronie internetowej znalazłem sprzęt jaki mi pasował. Dotykowy ekran w razie potrzeby można odpiąć i korzystać z niego jako tabletu. Wszystko za 1599 zł. I to płatne w dziesięciu nieoprocentowanych ratach. Szybko wrzuciłem netbooka do internetowego koszyka i przeszedłem do płatności. Jako właściciel mikrofirmy oznaczyłem kwadracik “faktura” , uzupełniłem dane  i czar prysł. Nici z rat, nawet tych oprocentowanych. Poczułem się jakby sam Bareja powiesił moje zdjęcie na sklepowej tablicy z napisem: tych klientów nie obsługujemy.

Nie zalegam z płatnościami, nie mam kłopotów z płynnością, ale przecież nikt nawet tego nie próbował sprawdzić. Po prostu – każdy przedsiębiorca, nie ważne czy drobniaczek jak ja czy finansowy potentat jest takim samym złodziejem, który tylko kupi laptopa i zaraz ogłosi bankructwo narażając RTV Euro AGD na bolesną stratę.

Przypomina mi się tekst, który opublikowałem prawie 5 lat temu w Tygodniku Podhalańskim: Koniec domniemanego oszusta. Była to relacja ze spotkania w Nowym Targu z ówczesnym wiceministrem gospodarki Adamem Szejnfeldem. Było o tym, że państwo, urzędy przestaną traktować wszystkich przedsiębiorców jako zagrożenie. Co więcej, zapowiadane wówczas “wielkie sprzątanie” doprowadzi do innego traktowania tych, którzy w największym stopniu tworzą dochód państwa. Zostawiłem w redakcji tekst, odpowiednie zdjęcie. Gdy zobaczyłem je już w gazecie przeszły mnie ciarki – wszystko poskładane było w ten sposób, że obok małego portretowego zdjęcia był tytuł, który wydawał się do niego opisem: koniec domniemanego oszusta. Na pewno nie było to zamierzone, a tym bardziej złowieszcze. Kilka dni później wybuchła afera hazardowa, a Adam Szejnfeld podał się do dymisji. Choć później nic mu nie udowodniono, skończył ministrowanie jako domniemany oszust.

Z zapowiedzi polityka niewiele zostało. W każdym razie, nawet jeśli państwo patrzy ciut przychylniej to sklepy wciąż widzą w przedsiębiorcach oszustów.

Author : Józef Figura

Dziennikarz Tygodnika Podhalańskiego i trener, właściciel firmy szkoleniowej Warsztat Medialny. Prowadzi warsztaty dla dziennikarzy, pracowników mediów, ale także zajęcia dla studentów oraz uczniów. Właściciel sklepu internetowego ze sprzętem przydatnymi w dziennikarstwie i nie tylko.